بوسه براشکهایت می زنم مادر
وپاهای خسته ات
که رکوع عشق رفت
وپیشانیت
نیمه شب برخاک
تاستاره باران دعا کنی
شب تار مرا
من خواب بوده ام مادر
ببخش
بوسه برقلبت می زنم مادر
که بی تابی هایش
حکایت دردهای من است
ببخش مادر
به بوسه ای
مرا ببخش .....
فریاد زدم
تمام انسانیتم را
با دانشم
عصاره جوانیم وعشقم
برتخته ی سیاه کلاس
با لبخند
ونگفتم هرگز
نیمه دیگر من
خسته ی
حسرت ومحرومیت
اشک وشکست وحرمان
زخم زبان یاران
پشت دراست
ره ندارد به کلاس !
چون که باور کردم
یک معلم هستم
کار من سوختن وساختن است
حاصل این همه ایثاروگذشتم
انسان ......
آمدم
مثل هزاران مرغ عشق دیگر
نمی دانم چرا؟
شاید برای خط خطی کردن دفتر زندگی
شاید برای بودن
شاید برای رفتن
مثل هزاران مرغ عشق دیگر
که متولد شدند
سوختند
رفتند
نمی دانم چر ا ؟
به کوچه های دلم اگر سر بزنی، در خواهی یافت درختان این کوچه را خزان سر بریده و زمستان، خشک کرده است؛ در خواهی یافت، بوی غربت از شکوفه های کال به مشام می رسد و روی هر پنجره ای غبار شرک نشسته است.
در کوچه پس کوچه های دلم، رهگذری را نخواهی یافت که با چشمان باز راه برود و کودکی را نخواهی دید که شادمان باشد و دختری را نمی توانی بیابی که جوانی از رویش ببارد و پرنده ای را نمی شود یافت که میلی به پرواز داشته باشد.
به کوچه های دلم سر بزن و ببین این کوچه ها چه قدر خلوت است و با این همه درخت خشک، چقدر تنهاست و ببین سر هیچ درختی آشیانه ای نیست، یعنی امید به بازگشت هیچ پرنده ای نیست.
کوچه های دلم سال هاست منتظر آمدن رهگذری است، رهگذری که بشود او را شناخت، رهگذری که با خود سوغات آورده باشد و رویش خندان باشد و گامش استوار و اندیشه اش روشن و دلش بزرگ و صدایش رسا و خردش گره گشا و مهرش پایدار و نگاهش دلربا.
دلم سال هاست در پی چنین رهگذری است، رهگذری که با گام هایش کوچه های دلم را با عشق آشنا کند و با شور پیوند دهد و با خرد همراه کند و با دانش یگانه سازد و با توحید یکی کند.
من رهگذری راستین می خواهم، رهگذری که برای همه دل ها خبر خوش داشته باشد و برای همگان مژده ای روشن بیاورد؛ رهگذری که با دیدنش غم ها از دل می رود و امید برقراری عدالت شکل می گیرد و مهربانی دیده می شود و حقیقت آشکار می گردد و باطل آب می شود و توحید شکوفا می گردد.
اي شمع اهسته بسوزكه شب درازاست هنوز اي اشك اهسته بريزكه غم زياداست هنوز
سلام اي زيباترين وازهاي كتاب افرينش
سلام اي پنهانترين زواياي زيبايي
ازپنجره كوچك تنهاييم باتوحرف ميزنم وازپشت ديواردلتنگي هرشب باقايق غم هايم
براي يافتن توتاانتهاي ظلمت دررودخانه اشك هايم پارومي زنم
سلامي به پهناي اسمان ها به پاكي دلهاي عاشقان به زيبايي
گل وبه زيبايي اوازپرندگان وبه زيبايي شعله فروزان افتاب درخشان
یک بوسه ز لب های تو در خواب گرفتم
گویی که گل از چشمه ی مهتاب گرفتم
در برکه ی اشکم همه دم نقش تو دیدم
این هدیه ی خوبیست که از آب گرفتم
هرگز نتوانی که ز من دور بمانی
چون در دل خود عکس تو را قاب گرفتم
مهربانم:
امیدوارم که همیشه قطار حامل آرزوهایت بر روی ریلهایش در
حرکت باشد و هیچ وقت چپ نکند
قصر هزار آینه ! در هر شفق بهاران،عروس آسمان از پشت پنجره ی سربی رنگ و سرمه یی فام ابر، چون دختری گیسو طلایی گرم دلبری و دلربائیست و من بسیار غروب که مستغرق در این دریای زرین معلق و مدهوش نقشبندی های نقاش آفرینش بوده ام. بنام تو! که بار دیگر از مرگ، امانم دادی، زبانم دادی، توانم دادی و بنان و بیانم دادی تا س÷است را بیاغازم، شعری بپردازیم و طراحی دیگر دراندازم. ای بیرون از فکرت کائنات! ای نگار خانه هستی سایه یی از قلم تو! ای همه روزی خواران بر خوان کرم تو ! ای حیات بخش ! بسا شاعران که سخنی گفتند و در خاک خفتند. کیباورم بود که سالی دیگر زنده بمانم و قلم زدنی بتوانم؟ ولیکن ای هستی بخش! کرامت فرمودی وفرصتم بخشودی. اینک چگونه سپاست توانم؟ که همه ی آفریدگان ازل تا ابد شکرت نتوانند. ای آنکه به نامت قلم می زنم، اشکم را فرو می ریزی! جز اشک عاشقانه چه ره آوردی در پیشگاه تو دارم؟ چه کنم؟ عاشقم و جز قطرات اشک،ارمغانی ندارم اشکم نثارت باد، اگر بپذیری. دوستان سلام از تون خواهش می کنم من را با نام قصر بدون آینه! لینک کنید و از هر کدام شما چیزی بیاموزم در انتظار نظرات پند آموز شما آزادی
خيلي سخته
وسط راه اما ازعشق،يه كمي ترسيده باشي
خيلي سخته كه بدونه واسه چيزي نگراني ازخودت مي پرسي يعني،ميشه اون بره زماني؟
خيلي سخته توي پاييزباغريبي آشنا شي اما
وقتي كه بهار شد يه جوري ازش جداشي
خيلي سخته يه غريبه به دلت يه وقت بشينه بعد به اون بگي كه چشمات نمي خواد اونو ببينه
خيلي سخته كه ببيني كسي عاشقيش دروغه
چقدر از گريه اون شب،چشم تو سرش شلوغه
خيلي سخته واسه اون بشكنه يه روز غرورت اون نخواد ولي بمونه هميشه سنگ صبورت
خيلي سخته بودن تو واسه اون بشه عادت
ديگه بوسيدن دستات واسه اون بشه عبادت
خيلي سخته كه دل تو نكنه قصد تلافي تا كه بين دوپرستو نباشه هيچ اختلافي
خيلي سخته اونكه ديروز واسش يه رويا بودياز يادش رفته كه واسش تو تموم دنيا بودي
خيلي سخته بري يكشب واسه چيدن ستاره ولي تا رسيدي اونجا ببيني روزشد دوباره
خيلي سخته كه من وتو هميشه باهم بمونيم
انقدعاشق كه ندونن ديوونه كدوممونيم
یعنی میشه که برگردی ؟
شیرین ترین روز زندگیم آشنایی با تو بود
و امروز که وقت جدایی ماست
تلخ ترین روز عمر من است
چقدر دلگیر است غروب سرخ جدایی
تو میروی و من امید دارم که شاید
التماس چشمان مرا ببینی
تو دور میشوی و من باز هم امیدوارم
تو محو می شوی در دریای چشمانم
و با فرو ریختن اشک هایم
تو دیگر نیستی تا ببینی که من شکستم
لیلی گفت: امانتی ات زیاد داغ است. زیادی تند است. خاکستر لیلی هم دارد می سوزد، املنتی ات را پس می گیری؟ خدا گفت: خاکسترت را دوست دارم، خاکسترت را پس می گیرم. لیلی گفت: کاش مادر می شدم، مجنون بچه اش را بغل می کرد. خدا گفت: مادری بهانه عشق است، بهانه سوختن؛ تو بی بهانه عاشقی، تو بی بهانه می سوزی. لیلی گفت: دلم زندگی می خواهد، ساده،بی تاب،بی تب. خدا گفت: اما من تب و تابم، بی من می میری ... لیلی گفت: پایان قصه ام زیادی غم انگیز است، مرگ من، مرگ مجنون ، پایان قصه ام را عوض می کنی؟ خدا گفت: پایان قصه ات اشک است.اشک دریاست؛ دریا تشنگی است و من تشنگی ام، تشنگی و آب. پایانی از این قشنگتر بلدی؟ لیلی گریه کرد. لیلی تشنه تر شد. و خدا خندید.
